عصاره جوانی

                  آهی است مرا سوزان ،   پنهان نتوانم کرد

در   محفل مهرویان  ، چون جای ندارد جان  

                 بر عشق تن خود را   ،  بی جان نتوانم کرد   

عمری است که نالانم ،میسوزم و می دانم 

                 با سوختنم این جان  ،   درمان  نتوانم کرد

با یار دل آرامم   ، هستی  و  همی جانم

                گویم  به  رهت گامم  ،  لرزان  نتوانم  کرد

              اینسان منگر که در جهان خوار شدی

تسبیح  و  ستایش  ار  تو را بود سزا

               خوش باش که با خدا  تو دلدار شدی