عصاره جوانی

                             بده بادۀ می و سلب نما ز جان فغانــــــــــم

بده آن قدح که از آتش حجر پـــــــاک باشــــد
بده آن دو دست گرمت که دوای عشق باشد
بده بوسه از لبانت که به دل امیــــد باشــــــد
بده گیسوان نرمت که به دل طبیــب باشـــــد

                            بده بادۀ می و سلب نما ز جان فغانــــــــــم

ز دوا و مرحم اینـــک بگذشتـــــه است دردم
همه شب به فکر اویم ز وی است سازوبرگم
که دمی بســـایم اینـــک  به کنـــار او بگـردم
تو بیا نوای خوش را بنواز و گوی هــــــــــر دم

                          بده بادۀ می و سلب نما ز جان فغانـــــــــــم

به دل اینک این پیام است که بینمت دوبـــاره
تو به من گهی بخندی و کنی به غم اشـــاره
ز تو پرسم از چه شادی بنا به من ارائــــــه ؟
که به شب دمی بخسبم ننما ز من گلایـــــه

                           بده بادۀ می و سلب نما ز جان فغانــــــــــم

بده جان من تو از شوق به دل امیــــــد واری
ننما تو قهـر و زاری به رخ آر شـــــادمــــــانی
به شفیق درگهت گو که تویی ره رهـــــــائی
تو اگر نباشی از درد رسد به دل شـــــــراری

                            بده بادۀ می و سلب نما ز جان فغانــــــــــم

به اهو لعب زندگانی برفت

دریغا که مشغول باطل شدیم

ز حق دور ماندیم و غافل شدیم

========

باران

هیچ میدانی
که قطره قطره باران
دریائی از معناست
برای آنکه فهم کند
قدرت بی بدیل یزدان را
اولین حرف آن
نوید بخش برابری است
ودومین حرفش حاکی از امتداد زندگی است
حرف سوم راستی می افشاند
چونان کسی که کندم میکارد
الف دوم آن پیام ایستادگی است
و نون آن نمادی از نوآوری است
چونان گیاهی که سر از خاک بر می آورد
واینها میسر نگردد الا به لطف او
که مهربانترین است.

آری
راستی و برابری در امتداد زندگی
لازمه نواوری است
تنهابه شرط ایستادگی
و این است پیام باران برای انسان

از دوست رسد هر آنچه بر ما  نیکوست

در جهان پر معما شوق فردائی ندارد

تو بیا قفل قفس را باز کن تا او نمیرد

او بجز دستان تو بر بوسه اش جائی ندارد

گر تو را بیند گشاید بال چون پروانه ای شاد

او بجز آغوش تو مأمن و مأوایی ندارد

راز ها در دل نهفته تا که روزی با تو گوید

حرفهایش جز تو ای مادر خریداری ندارد

رحم کن تا باب حسرت را گشایدحق به رویت

این دل افسرده جز مهر تو درمانی ندارد

روز ها در کنج حسرت همنشین با یک عروسک

عشق او را نیست پایان عشق پایانی ندارد

                                                         عشق پایانی ندارد ...

که گوئی ،از غریبی داد میکرد

جلو رفتم ،سلامی دادمش لیک

چه حاصل ،کو ز دل فریاد میکرد

میان آنهمه گلبرگ زیبا

عجب دیدم که او در فکر غم بود

به اطرافش نگاهی ژرف کردم

همه حاکی ز افغان و ستم بود

به یک طرف چمن گلهای وحشی

به یک سو شاخه های یاسمن بود

چو نیکو تر نظر کردم بدیدم

که او تنها به خطی از چمن بود

شعر از استاد امینی

سلام این شعر جدیدمه لطفا نظر بدین. ممنون

دوست دارم که به نرمی نگاه

دست بر گیسوی نرم تو کشم

در همان لحظه بگیرم ز لب شیرینت

کام خود را که به رویا برسم

سهم  من در همه عمر ...

همین رویا هاست

با همین وهم و خیال

دوست دارم که به فردا برسم

من تو را می خواهم

از پس پرده اوهام

تو را میبوسم

به امیدی که رسد گاه وصال

تا حقیقت یابد

اینهمه وهم و خیال

دوست میدارمت ای گل به بلندای خیال