عصاره جوانی

                            آنچه ماند ز دل خسته همین یک نفس است

دم غنیمت شمر   ای بلبل شیرین گفتار

                           و مپندار  که عالم  همه  در این قفس است

بال بگشا تو بسوی گل و گلزار و چمن

                          گو به دل حسرت برچیدن یک دانه بس است

آدمی گر به ره عشق خطرها نکند

                           در بیابان دل خویش چنان خار و خس است

هاتفی گفت چو پرسند ز من حاجت دل

                          گویم از بهر من دلشده یک حرف بس است

هر که از باب طریقت به جهان وارد شد

                       می توان گفت که او نیز در این جمع کس است

                  از  خدا   کن  طلب   مغفرت   و   عفو گناه

                 و بدان روز جزا اوست  که فریاد رس است