عصاره جوانی

نسیـــــــم آمد و خـــاک از رخ زمیـــن بزدود

که پا نــهد به رخش آن فــرشته مـوعـــــود

کشیده پرده به صورت ز شوکتش خورشیـد

ز عطر او نبود جـــای بهــر عنبــــر و عــــود

گلی روانه بازار عشـــــق کــرده خـــــدای

که گلفـــروش ز کسبــش دگر ندارد ســود

گلی ز نسل محمــــد ز نسل  پــاک علـــی

جمیل و طیب و طاهر  چنان نگیـن کبـــــود

هموکه قامت سروش نشانه ای زخداست

توانگــری که به بسته جملــه بود و نبـــود

کجاست حــاتم طــــائی که سر  فرود  آرد

به نـــزد قـــائم آل رسول و  مظــهر جـــود

ز بهر تهنیت از عــرش میـــرسـد  پیغـــــام

الــــه عالمیـــان  داردش  ســــلام  و  درود

سلام موسی و عیسی ســـلام ابــــراهیم

سلام نوح نبی و شعیب و صــالح و هــــود

چو  ماه  او  بدرخشید در  جهــان  نــا گـــه

قمرز شرم خجل گشت و پشت هاله غنود

ولی دریغ که از جــــور و ظلــم نــاپــاکــان

جمــال بی بدلش از نظــــر نهــان شد زود

جهــان بود همه چشم انتظــار مقدم تــــو

که بعد حق تو بدانی صــلاح امــــر عبـــود

شاخه ای از گل سرخ

در دلم کاشته ام

تا به تو تقدیم کنم

و ندانم که چطور

مهر را با نگه پاک تو تقسیم کنم

به امید روزی

 که همه هستی خود را به تو تسلیم کنم

دوستت دارم من

دوستت دارم من

                       که نشیبی دارد

هر مسیری تو بدان

                   که غریبی دارد

دست افتاده بگیر

ظلم پا بر جا نیست

تا توانی به همه خدمت کن

               به کسانی که ز تو خوبترند

                    فاش میگویم و قولم به خدا بیجا نیست

خدمت خلق خدا کن که عبادت این است

بار انسان بودن

                  به خدا سنگین است

                          به خدا سنگین است

در شعف همدم آن سرو چمان خواهم شد

چرخ  گردون   گرم  از    دایره  بیرون  فکند

از غم هجر تو  ای گل  نگران  خواهم   شد

گر   نشد   فرصت   دیدار   میسر   تو بدان

با دلی  غمزده  رسوای  جهان خواهم شد

من  سبک  بالم   و  راهی  نروم جز ره یار

گر  چنین سازم   اسیر  دگران خواهم شد

یار  اگر  گوشه  چشمی  به  من  زار  نهد

از  تب  عشق  دچار  خلجان  خواهم  شد

مرحم  درد   مراد است  نه احساس فراغ

پیر هجرم که به وصل تو جوان خواهم شد

عاشق  لعـل  گرانقـدر  لب  یـــــــار شــدم

در حریمش  ز  سر  شوق  گرفتـــار شــدم

کار تحصیل  رها کردم  و  در محضر دوست

حرفه  آموختــم وســـاقی خمـــــــار شدم

اندر آن یقضت پر شور و در آن جمع حظیظ

چشم بگشودم و چون روز پــدیـــدار شدم

آنقدر مست بدیدم که هوس کردم مـــــی

تاکه نوشیدم از ان جام می هوشیار شدم

سالها در طلب جـاه همی خواب  بــــــدم

چندروزی است که سرمستم وبیدارشدم

آنکه میداد مـــرا پنــــد به هنگام سحــــر

دست بگرفت ز من تا که سبکبار شــــدم

فخـر نفروشم و جز او  ز کسی دم نـزنـم

خار بودم به بیابان که به گلــــــــزار شدم