عصاره جوانی

   دل مردم سرای غم کــــــردی

ای که رسم وفا نمی دانــــــــی   

   ز چه رو دل ز یار بستــــــــانی

دل معشوق کان مهر و  وفاست

مملو از نیکی و وداد و صفاست

قدر این دل هر آنکه خوار شمرد

بهره ای از صفای یــــار نبــــــــرد

ما به رندی شدیم شهره به دهر

رانده گشتیم از ولایت و شهـــر

دل به امید حق همه بستیـــــم

لحظه ای هم  ز پای ننشستیم

نور حق رخ  نهـــاد در  دل مــــــا

پر ز رحمت  بگشت  منزل مــــــا

           نصیب  زحمت عشــاق را فنــــــا بکنــد

اسیر سازد هر آنکس که از برش گذرد

        ز بهر فسق و فجورش دوصد خطا بکنــد

پنــاه میبرم از شر او به حضرت دوست

           که در مجــال طرب دفع صد بـــلا بکنــد

نرنجد از سخن رنــــــد بلهوس چو ز او

          به نزد دلشــــدگان ذره ای حیــــا بکنــد

رفیق ومونس آنــــم که اندر این وادی

          وظیفه اش بدرستی به حق ادا بکنــد

برو به فکر صلاح امور مــردم بـــــــاش

           که حضرتش عمل پاک جانفــزا بکنـــد

اسیر منت آنم که لحظه ای به بـــرم

           بیان یک سخن از شاه لا فتی بکنـــد

شـــدم خسته از رنـج و سـردرگمی

به امیـــــد روزی که گـردم رهـــــــــا

ز نــــامردمــان گردم آخــر جـــــــــــدا

بسی خدعه دیدم ز اهل جهـــــــــان

گهی آشکارا و گــــــــاهی نهـــــــــان

یکی میـــــزند دیگـــــــــــری را کلـــک

یکی می کشد دیگری را به شـــــک

یکی بر هوس آبـــــــرو می بـــــــــرد

یکی بار جرمش به جان می خـــــرد

یکی تشنه ظلم و جور و گنـــــــــــاه

یکی بی کنه در بیفتد به چـــــــــــــاه

خنک آنکه خیرش فزون از شر است

به هر انجمن کو درآید ســـــــر است

بدی دیدم و نیکـی آموختــــــــــــــــم

دو چشمم به درگاه حق دوختــــــم

امیـدم نشــد نا امیـــد از خــــــــــــــدا

نگشتم دمی از صراطش جـــــــــــدا

                 که  شرح  ما وقع  عمر  می زند  به  شمار

برنجد  این  دل زارم   چو  غیر  آن  شُمری

                 حدیث عشق همی خوانده ام زسرخط یار

رنجیده  دلم  ز  دست  یاران   هیهـــــات

                  خشکیده  لبم  ز  هجر  باران  هیهــــــات

این دل که همه عمر خوش و خندان بود

                  آمیختــه شد به درد و هجـران هیهــــات

ای دوست بیا رحم به تنهائی ما کــن

                 آشفته دلانیم تو غمخواری ما کـــــــن

نزدیک بیا تا ز عطش جان  برهانیـــــم

                  اینسان تو مصفا دل و کاشانه ما کن

   که  با یاد تو من هرگز   فراغ و درد نشناسم       

قلب  ما  دشت  ستم  شد   تا  نگاری   در رسد

غصه  از  دل   رخت   بندد   در سرای    فقر ما

آن زمانی  کز سفر   سیمین  عزاری   در  رسد

از  طرب  بلبل  به  شوق آید به هر طرْف  چمن

چون  صدای  پای   یار      با   وقاری  در رسد

آنقدر   مشتاق  و  شادان  است   گو آنی دگر

از   تبار    عاشقان    فرخنده   یاری  در  رسد

مطرب  آواز    دهل  سر  میدهد   در کوچه ها

گوئیا    از سوی جانان    شهسواری در رسد

بال   بگشایم   به  اوج     آرزو   هایم     رسم

گر   ز  سوی  ملک  جانانم   غباری  در   رسد

رو به هر سو میکنم جز رند و مستم یار نیست

در   امیدم   تا  که  از   ره   هوشیاری در رسد

میرسد  بانگ  جرس  بر  گوش   یاران   الوداع

لیلة الاسود    بشد       روشن نهاری در رسد