عصاره جوانی

                  بلبل به روی نرگس و شمشاد شاد نیست

رفتم ز بهر عیش و صفا بر دیار یــــــار

                 عیشی ندیــــده باده بدیدم کنـــار نـــــــــار

بر گیسوان من ز صفا او زدست دست

              دردی به دل نهاده و دل گشته مست مست

باید برای دلبر طناز نــــــاز کـــــــــرد

               ره را برای عاشق دلبــــــاز بــــاز کــــــرد

عشقی اگر گسست دگر وصل وصل نیست

                قانون عشق را تو بدان اصل اصل نیست

گر ره روی به راه دگر یار یار نیست

               گر عالمی به گرده کشی بار بــار نیست

                    توشه ای از چرخش جـــام پر از اخگر بگیـــــــــرم

    گر که روزی ره سپردم سوی خلوتگاه رنــــــــدان

                   جــــــــامه خود را ز شــــوق از عطر نیلوفر بگیـرم

    آنزمـــان گر تشنه گشتـــم آب از زمـــــزم بنوشــم

                  جمله رعنـــا قامتـــان را زیـر بـــال و پـر بگیــــــــرم

    هر چه خواهم باشد آن دم از صفای باغ و گلشن

                   دست آن سیــمین نگار مست خنیــاگر بگیـــــــرم

    پرگشایم ســـوی جانـان در نـوردم صخره هــا را

                   اوج لــذت را ببینــم بـــاده ای در سر بگیـــــــــرم

    مســت گـــردم شــاد باشم چهره غم را نبینـــم

                   در حضـور اهـل دل انگشتـر از حیــدر بگیــــــرم

              مـــرگ در راه تولـی افتخــارم باشــد آنـــگه

              سفــره رنگیــن دنیا را به خـاکستــر بگیــرم