عصاره جوانی

مشتاق گل از سرزنش خــار نترســــد

                              جویای رخ یار ز اغیـار نترسد

من عاشق شمع رخ یارم چه غم از نار

                            پروانه دلسوخته از نار نترسد

این ابیات زیبا را دوستی ۲۰ سال پیش برایم خواند با سوز دلی که وصف ناشدنی است و از من خواست تا با تضمین از این رباعی زیبا شعری برایش بسرایم و من چنین سرودم:

آری به حقیقت  به ره عشـــــق پرستــــــــــی

                       مشتاق گل از سرزنش خــار نترســــد

این نکته مرا مظهر شادی است که در عشق

                       جویــــای رخ یـــــار ز اغیـار نترســـــــد

عاشق شد و پروانه صفت گفت که جـانـا

                        پروانه دلســـوخته از نـــار نترســـــد

گفتا که به شمع رخ دل جان همه سوزد

                    ای کاش دل از شمع رخ یـار نترســـــد

هر چند امینی شده محزون ز فراغت

                  لیک از عطش عشق ز دیدار نترســــــد

به یاد او که هم اینک در بهشت برین همنشین حوریان است.

                                پیمانه غفلت به سر یار شکستـن 

هر شب که کلید در آتش بگشاــیم

                               هجر و شرر یــار از این دل بزدایم                             

اینجا منم و کوه و درختان و شب تار

                              از شب شنــــوم قصه یـاران دل آزار

با کوه بگویم که دلت چون دل من نیست

                        گوید که به دامان تو یادی ز چمن نیست

دیشب که به کنجی بر آتش بنشستم

                      اندیشه خود در کنــف نـــــــار ببستـــــم

دیدم که به صدشوق یکی حال پریشان

                   پــرواز  کنان آمد و بگذشت ز خویشــــــان

بــا شعله آتش چو بســوزاند پرش را

                  بر نـــــــــــار بغلتید  و  فدا کــرد سرش را

گفتم که امینی تو کجا عاشق یاری

                 از راه طریقت   شده عشقت  همه عـاری

گر عاشق یاری تو از این کار حذر کن

                این جان و دل سـوخته را  سوخته تـر کـن

۶۶/۱۰/۱۰   کردستان - بانه          در حین خدمت سربازی