@ چونکه عشقت نشود یار , غریبی به جهان @
با کمال تاسف باید عرض نمایم که من از اين لحظه به بعد به نگارش شعر و يا هر مطلب ديگر در وبلاگ و يا هر سايتي نخواهم پرداخت و بدينوسيله با دنياي مجازي وبلاگ خداحافظي مينمايم.
خداوند يار و نگهدار همگي شما
روزگاري است غريب !
مردم از وازدگي
همه گم كرده ره و سر گردان
مي شتابند بسوي هدفي نا معلوم
كه زماني برسند
به در باغ بهشت !
اعتقادات همه سست و مريض
در عبادات همه كاهل و مست
و گروهي اندك
در پي رزق حلال !
روز گاري است غريب !
عاطفه گم شده در بين همه خلق الله
فرق دارا و ندار
نيست جز يك الف و نون به كلام(دارا - نـدار)
هر دو بر دار نمودند سكون
ليك دارا نبود
بر سر دار مجازات كنون !
روزگاري است غريب!
و من دلشده را
به درون بغض گل آلوده و بس عمر ستان
كه به گهگاه فشارد همه اعضاي درون
و سئوالات بدون پاسخ
كه گريزان كندم
از تقابل با فهم !
چه توان كرد
كه در اين ره پر پيچ و خم وازدگي
گر برانيم سخن ، بر ره راست
اين جواب آيد دست:
هر چه آيد به سر ما مردم
همه اش ما حصل نفس فرو مايه ماست.
نشانه ای است ز درد دل غمین و نزار
ندانم از چه سبب تیره گشته این دفتر
که نقش هر ورقش بوده یادگـــار نگار
عشــــــق تعـــريف بـــــــــودن است
و بــــــــودن بــــــــــــــــا تـــــــــو
يعني همــــــــــــــــــان عشـــق
مراد دل يعني احساس بودن تو
و احساس يعني فهميدن تو
وكليد فهـــم محبت است
كه اگر عاشق شـوي
آنــرا خواهي يــافت
محبت بــــايد نخسـت
در نگــــــــاه تــــو باشـــــد
انگاه كه يــــــــــــار را ميبينـي.
ومن محبت را زماني آموختــــــــم
كه تو خيره به من چشم دوخته بودي
و من نيــــــــــــــــــــــز بـــــــه تــــــــــو
و حـــــــــــال آنكـــــــــه تــــــــــا آنزمــــان
كسي مـــــــــرا خيـــــــره در خود نيافته بـــود
من با چشــم درون تو را مي بينــــــــــــــــــــــم
و آنگاه دلم را به سوي تـــو روانه ميســــــــــــــازم
و امیدوارم که توميزبان خوبي براي اين دل عاشق باشي
خورشـــــــــــــــــــــــيد رو بـــــــــه افـــول اســــــت
و كـــــــــــــــم كـــــــــم آسمــــــــــــــــــــــــــــــان
گــــــــــــــــــردن آويـــــــــــــز پر فروغــــــــش را
بــــــــــــــــــــــه رخ مي كشـــــــــــــــــــــــــد
سكــــــــــوت همه جـا را فـــــرا ميگيــــــــرد
و آنــــگاه نـــــــــــوبت مصـــــــــــــــاحبت
عـــــــــــــاشق ومعشــــــــــوق است
كــــــــــــــــــه در دل شـــــــــــــــب
بــــــــــــــــا يكـــــــــــــديگـــــــر
نجواي شبـــــــانه سرميدهند
و هنگـــــــــــام سحـــــــــر
نـــــــــوبت آن اســــــت
كه در خيـــــــــال خود
يكـــــــــــديگــــــر را
در آغـــوش كشند
و با بوســـه اي
سكوتي ديگر را
در شبهاي دگــر
انتظار كشنـــــــد
و اين انتظــــــــــار
چقدر دشوار است.
به تا سحر نبرد از عطش دمی هوشم
به راه عشق اگر عمر ما کفاف دهد
برای عافیتش بی مجـــــــال میکوشم
منده سنین کیمین فقیر عاشقم
دنیــــا دا هر نه وار اونــــــا لایقم
بیلمورم عمرمین قضاسی نه دور
فقط بیلــورم اللهــــــــا عـــاشقم
**********
گر از گِل بگذری بر گــُـل نشینی
گر از گــُـل بگذری بر دل نشینی
گذر کردن ز گــِل آسان نمــایـــد
خوشا آنــدم که جای گــُـل نشینی
********************
شادي و عيش و طرب تا كه نباشد دلبر بـــه قيـــاس دل مجـــروح ، كــم از مــاتم نيست
اين دل غمزده را جام مرادش چو دهــند تك سواري است كه همتاش دراين عالم نيست
جزشراب لب لعلش توچه خواهي ز نگار كه طبيب است ولبش نيــز كم از مرهم نيست
سخن عشق نشايد كه به نا محرم گفت اندر اين ســــوق ،تمنـا به زر و درهـــــم نيست
دل عاشق چو نداري نبـــري نيك متـــاع
چاه چاه است ولي آب دگــر زمزم نيست
اي تجلي همــــه دنيــــــاي مــــن
اي تو راز خفتــه انـــدر جـــان و دل
اي توان قــامت رعنــــــــاي مــــن
اي كه هستي هم مرا آرام جــــان
هم تويي روشنگر فــــرداي مـــــن
بشكند اين بغــض در نـــاي دلــــــم
تا تو را مي خوانمت ، مولاي مـــــن
دستگيري كن مرا اي روح و جـــــان
تا كه عرش خويش سازي جاي مــن
تشنه ام سيراب زان مي كن مــــرا
تا رها سازد ز جـــان غوغاي مـــــن
در تلاشم بنده اي قــانع شـــــــوم
پر شود از جام تو صهبـــاي مـــــن
ذكر گويم تا سحر من بي شمـــــار
تا منور ســــازد اين سيمـــاي مــن
دل نه تاريك است، ره هموار نيست
تا فـــرو بنشانـــد اين بلـــواي مــن
رو اميــني پنـــــد از نيكــــان شنـو
تا نگويي صبح و شام اي واي مـن
