عصاره جوانی

عشق یک حادثه است

فرصتی بهر نگاهی تازه

به هر آنچیز که تا حال نبوداست عیان

فرصتی بهر حیاتی پر بار

که نفس را به شمار اندازد

و طلوعی تازه

تا بتابد به دل خسته ما

نور امید ز سرچشمه ای از پاکی ها

تا تو را فارغ از اندیشه باطل سازد

تا بدانی که در این حادثه سحر آمیز

تو کجائی و دل یار کجاست

سهم تو چیست در این بازی احساس و نیاز

گر تو را فهم کند یار

چه باک از مردن

که تو مجنونی ولیلی ز غمت زار و نزار


عشق پایان سیه روزی هاست

عشق دروازه خوشبختی هاست

عشق چون پنجره ای باز بسوی فرداست

و توان گفت که گاهی اوقات

عشق همسایه ناکامی هاست

رندگی فارغ از عشق

گم شدن در دل تاریکی هاست

شاید این پنجره خوشبختی

معبر حال و هوائی باشد

که تو را زنده کند دیگر بار

پس بیا دست گذاریم به دست فردا

به امیدی که نباشد ما را

لحظه ای در نظر آثار پریشانی ها

گر چه سخت است ولی میشود آسان گذری از این راه

درٍ این باغ بهشت

تا ابد بسته نماند به خیال

گر کلیدش خواهی

تو بدان بوســه کلید در خوشبختی هاست

یا به قولی دگر از منظر من

معنی عشق همان چیره شدن

بر تمام غم و ناکامی هاست

عشق را تجربه کن دیگر بار

عشق را تجربه کن دیگر بار

من آن سرگشته در طوفان غم هایم
که از فرط عطش خشکیده این ناکام لبهایم
سراغ عشق میگیرد دلم اماچه حاصل
خسته و زار است از راه دراز عشق پاهایم

به دنبال تو میگردم
که شاید
مهر را باری دگر با عشق زیبای تو دریابم
مرا دریـــاب ای رویای شبهایم
که بی تو سخت تنهایم

بزرگی گفت :
در ظرف زمان هرگز نگنجد عشق
ما بمیریم و رویم از یاد
اما...
عشق همچون آسمان باقی است
آبی و ذلال همچون دل دریا
که بی تاب است و گهگاهی
دلش آشفته از گرداب امواج است

مستم و مستانه این ره مـــیروم
با دلی دیوانـــــه این ره مــــیروم
گر چه منزل نیست بهرم آشکار
همچو یک بیگانه این ره میــــروم

******

زندگی را دوست میدارم

ولی اینگونه هرگز

بیم از آن دارم که قبل از زندگی

                               آید سراغم مرگ

مرگی پوچ و بی ارزش

که حتی بر مزار سرد وخاموشم

نبارد شبنمی از برگهای خسته پیچک

هراسانم از این مردن

ز ماندن هم گهی من بیم دارم !

به هر سو میروی اینک

                    بساط ظلم می بینی

و از خیرات و احسان

                 اندکی ماندست  بر جا

وتو میدانی ولی

                   دانش تو را سودی ندارد

چون تو تنهائی

 

بیا تا بگذریم از این

                      سراب پست و ناهموار

تا شاید

        حقیقت را بدست آریم

تا انسان شدن را  باز

                         از نو

                             در کلاس اول نیکی بخوانیم

درس اول : اِ

چون انسان...

 

 

 

دوش در خلوت دل صحبت اغیــــــــار نبــــــــود

             سخن از مستی و از ذلف سر یـــــــار نبـــــــود

حیف و صد حیف ز عمری که به غفلت بگذشت

             کـاش یکدم دل مـن با دل تـو یـــــــار نبـــــــــود

سالها بــا خم ابـــــروی تو خم گشت وجـــــود

             لیــــک اندر نظـرت درخــور یک تــــــــار نبــــــود

ما به مستی بسپــــردیم ره خویش به عشـق

             غافل از آنکه کسی طالـب دیـــــدار نبـــــــــود

هر که آمد ز سر شوق به سر منــزل مــــــــا

             از بــد حادثه بــا خیــل سبکبـــــار نبــــــــــود

عمر طی شد به بهـارش ننشاندیــــــم گلی

             ثمری جز خس و خاشاک در این کار نبــــــود

باشد امیــــــــد بهاری دگر از راه رســـــــد

            تا بیابیــــــــم دلی را که ستمکـــــار نبــــــود