عصاره جوانی

                                 که به آهنگ شیاطین  همه دم دمسازی

تو ز می نوش نمودی که به ساغر برسی

                                 ز چه رو دست به دامان هوس می یازی

این امانت که تو را داده خداوند کــریم

                                  بهر انسان شدنت بود به آن می نـازی؟

دست شیطان تو رها کن به خدا روی نما

                                همه کافی بودت سرکشی ولجبــــازی

تا که نفرین ننمودست تو را حی ودود

                                  جــامه رزم به تن کن  به ره سربـــازی

بگسل این بند اسارت که متین نیست تورا

                                 چوبکوشی به سر قله چنان شهبــازی

          هر چه خواهی ز خدا خواه که او رحمان است

          ور نــه این خرقه دیبــا  به کـَــهی می بــــازی

فدای خال لبت بند بند این تن من

                      غریب دولت عشقم دل تو میهن من

تو قطعه ای ز دلت را به نزد ما بسپار

                     به کـار آیدم آن قطعه گـــاه مردن من

و حزین خانه ما

خالی از بوی گل و ریحان است . 

سالها بود در این روز بزرگ

               که پدر از سر شوق

                    هدیه میداد ز بهر مادر

                                     که ورا شاد کند

ولی امســـــال عجب سال بـــــدی است

چون پـــــــدر فـــــــــــــــــردا نیست

تا که آن دستـــــه گل زیبـــــا را

به تو تقدیم کند مــادر جــان. 

آه ای کاش که میدانستم

پدر اینک به کجاست.

میکند در گوشم

تک صدایی نجوا

که پدر هر جا هست

باز هم پیش شماست

و امیــد مـــــــــــــــادر

وقت تنهـــــایی و غـــــم

همه بسته ست به لبخند شما

به تاراج رفته این دل سرد من

و چه سازم که راه بازگشت

مسیری بس نا مهربان است

در این اندیشه ام

که آیا فرجی خواهد شد

که زندگی را با عزیزانم

دوباره آغاز کنم؟

و این دل سرد عاشق را

به گرمای حیات بخش زندگی

باری دگر احیا سازم؟

مینویسم تا شاید

از میان نوشته هایم حرفی تازه بیابم

که مرا امیدی دوباره

و زندگی ام را حیاتی نو ببخشد.

بی جهت نیست که رندان همه آواره شـوند             وصلت  یار  به   حق   جای   تمنـا دارد

گرش آن  چشم  خمار  و    لب خندان  بینی            تو  بگویی  که  به  والله  تماشــــا دارد

روز و شب درک  نسازم که چسان  میگذرد           دلم  از  شوق  وصالش  همه غوغا دارد

در  امیــدم   که  صبـاحی  گلم  از  راه رسد            چون  ردای  تن او   بوی  مسیحــا دارد

دیگرم نیست غمی  گر  به  وصالش  برسم            دل  مجنون من امشب  غم   لیـــلا دارد

                                           سالها میگذرد نیست  مرا تاب و توان

                                           ماهرو   دلبر   من  غیبت  کبری دارد

باء بسم الله همان باب نجــــات من و تـــو
سين آن سايه مهري به سراي من و تـــو

لـام از لب لـــباب است و دگر لـعل گــــران
هاء آن هديـــــه حق بهر رضاي من و تـــو

آنقدر نيست قشنگ

              كه تو اندر نظرم مي آيي

نور خورشيد به آن گرمي و لطف

                    آنقدر نيست لطيف

                        كه تو با الفت و نيك انديشي

                                                   ز نظر ميگذري

من نديدم گهري ناب در اين گنج عظيم خلقت

همچو چشمان پر از مهر تو شفاف و قشنگ

يا كه يك چشمه پر آب و ذلال

به ذلال دل جاري تو بر دامن سنگ

با چه توصيف كنم  مهر تو را

با كدامين واژه

من كنم وصف كمالات تو را

هر چه مي انديشم

نيست اندر نظرم جمله زيبا تر از اين

پس تو را ميگويم

با دو صد شور كه اي همسر خوش طينت من

دوستت دارم من

دوستت دارم من

تقديم به همسر مهربانم

به مناسبت روز بزرگ مادر