عصاره جوانی

تمام خاطره ها رنگ ارغوانی داشت

                               تبسم دل مــا  بــوی آشنایی داشت

ز بس که یار جفا کرد بر دل زارم

                            چراغ روشن دل رنگ بی نوایی داشت

                               همچنان بیدارم

                          واندر این ظلمت شب

         دوست دارم که دلم را به خدا بسپارم

و بگویم با او :

که من از کرده خود بیزارم

هر چه بگذشت در این خلوت تنهایی من

                       همه چــون رویـــــــــا بود

حال در بهتم از این حـــــــــال خــــــــــراب

                  و ندانم که پس از اینهمه ســـال

                                 من چه با خـــــود دارم

           وچه از خويشتن خويش همي ميخواهم.

              می نویسم که بود عبرت وپنـــــــد

                        زنــــــــــــــدگی نامه من

          از برای همه دلســـــــــوختگان

                             تاكه بدانند همه

                 آخر قصه کجاست.

آه ای مــــردم شهـــــــــر :

این منم شاعر دلسوخته شهر شما

                             یادتان هست مرا؟

                        من همانم که شمــــا

                   از سر صدق و صفـــــــــا

            یــــــــــــــاریم میکـــــــردید

    می شنیدم که به هم میگفتید

که فلان ابن فلان می آیــــــــــد

بچه هـــا جمــــــــع شـــــــــوبد

آمد اینک استــــــــــــــــــــــــــــاد

و من دلشـده را گاه غـروری کــــاذب

             دور میکــــــــــرد  ز خــــــــود

                       و نمی دانستــــــــــــم

که چســــان آتش این کبـــــــــــر و غرور

نیست می سازد همه ما حصل زحمت من

حال در کوچه و برزن همه مردم از مــــن

                      روی بر می تابنــــــــــد

               و دگر نیست غریو شادی

                   در میـان آنــــــــها

گاهگاهی ز سر رحم سلامی بدهند

                   و نه دیگر حرفی

       که مــــــــرا شــاد کند

        آری ای دوست بدان

آخر کبـــــر و غــــــــــرور

عـــــزلت و تنهـــــایی است

و ســـر انجام غـــرور بیجـــــا

ختم بـــــــــا رســــــوایی است ...