عصاره جوانی

روزگاري است غريب !

 

مردم از وازدگي

 

همه گم كرده ره و سر گردان

 

مي شتابند بسوي هدفي نا معلوم

 

كه زماني برسند

                         به در باغ بهشت !

 

اعتقادات همه سست و مريض

 

در عبادات همه كاهل و  مست

 

و گروهي اندك

                    در پي رزق حلال !

 

 

روز گاري است غريب !

 

عاطفه گم شده در بين  همه خلق الله

 

فرق دارا و ندار

 

نيست جز يك الف و نون به كلام(دارا - نـدار)

 

هر دو بر دار نمودند سكون

 

ليك دارا نبود

               بر سر دار مجازات كنون !

 

روزگاري است غريب!

 

و من دلشده را

 

به درون بغض گل آلوده و بس عمر ستان

 

كه به گهگاه فشارد همه اعضاي  درون

 

و سئوالات بدون پاسخ

 

كه گريزان كندم

                     از تقابل با فهم !

 

 

چه توان كرد

 

كه در اين ره پر پيچ و خم  وازدگي

 

گر برانيم سخن ، بر ره راست

 

اين جواب آيد دست:

 

هر چه آيد به سر ما مردم

 

همه اش ما حصل نفس فرو مايه ماست.

 

 

 

 

 

 

پاسی از شب بگذشته است  و من

                               همچنان بیدارم

                          واندر این ظلمت شب

         دوست دارم که دلم را به خدا بسپارم

و بگویم با او :

که من از کرده خود بیزارم

هر چه بگذشت در این خلوت تنهایی من

                       همه چــون رویـــــــــا بود

حال در بهتم از این حـــــــــال خــــــــــراب

                  و ندانم که پس از اینهمه ســـال

                                 من چه با خـــــود دارم

           وچه از خويشتن خويش همي ميخواهم.

              می نویسم که بود عبرت وپنـــــــد

                        زنــــــــــــــدگی نامه من

          از برای همه دلســـــــــوختگان

                             تاكه بدانند همه

                 آخر قصه کجاست.

 

آه ای مــــردم شهـــــــــر :

این منم شاعر دلسوخته شهر شما

                             یادتان هست مرا؟

                        من همانم که شمــــا

                   از سر صدق و صفـــــــــا

            یــــــــــــــاریم میکـــــــردید

    می شنیدم که به هم میگفتید

که فلان ابن فلان می آیــــــــــد

بچه هـــا جمــــــــع شـــــــــوبد

آمد اینک استــــــــــــــــــــــــــــاد

و من دلشـده را گاه غـروری کــــاذب

             دور میکــــــــــرد  ز خــــــــود

                       و نمی دانستــــــــــــم

که چســــان آتش این کبـــــــــــر و غرور

نیست می سازد همه ما حصل زحمت من

حال در کوچه و برزن همه مردم از مــــن

                      روی بر می تابنــــــــــد

               و دگر نیست غریو شادی

                   در میـان آنــــــــها

گاهگاهی ز سر رحم سلامی بدهند

                   و نه دیگر حرفی

       که مــــــــرا شــاد کند

        آری ای دوست بدان

آخر کبـــــر و غــــــــــرور

عـــــزلت و تنهـــــایی است

و ســـر انجام غـــرور بیجـــــا

ختم بـــــــــا رســــــوایی است ...

 

ای دل خیـره سر آخر  سر  ما  می بازی

                                 که به آهنگ شیاطین  همه دم دمسازی

تو ز می نوش نمودی که به ساغر برسی

                                 ز چه رو دست به دامان هوس می یازی

این امانت که تو را داده خداوند کــریم

                                  بهر انسان شدنت بود به آن می نـازی؟

دست شیطان تو رها کن به خدا روی نما

                                همه کافی بودت سرکشی ولجبــــازی

تا که نفرین ننمودست تو را حی ودود

                                  جــامه رزم به تن کن  به ره سربـــازی

بگسل این بند اسارت که متین نیست تورا

                                 چوبکوشی به سر قله چنان شهبــازی

 

          هر چه خواهی ز خدا خواه که او رحمان است

          ور نــه این خرقه دیبــا  به کـَــهی می بــــازی

مادر امشب تنهاست

و حزین خانه ما

خالی از بوی گل و ریحان است . 

سالها بود در این روز بزرگ

               که پدر از سر شوق

                    هدیه میداد ز بهر مادر

                                     که ورا شاد کند

ولی امســـــال عجب سال بـــــدی است

چون پـــــــدر فـــــــــــــــــردا نیست

تا که آن دستـــــه گل زیبـــــا را

به تو تقدیم کند مــادر جــان. 

آه ای کاش که میدانستم

پدر اینک به کجاست.

میکند در گوشم

تک صدایی نجوا

که پدر هر جا هست

باز هم پیش شماست

و امیــد مـــــــــــــــادر

وقت تنهـــــایی و غـــــم

همه بسته ست به لبخند شما

 

سالها توشه راهم به سفر جز غم نيست          اين گـــران تــوشه ز بهـــر دل زارم كـــم نيست

شادي و عيش و طرب تا كه نباشد دلبر            بـــه قيـــاس دل مجـــروح ، كــم از مــاتم نيست

اين دل غمزده را جام مرادش چو دهــند            تك سواري است كه همتاش دراين عالم نيست

جزشراب لب لعلش توچه خواهي ز نگار           كه طبيب است ولبش نيــز  كم از مرهم نيست

سخن عشق نشايد كه به نا محرم گفت          اندر اين ســــوق ،تمنـا به زر و درهـــــم نيست

 

                                  دل عاشق چو نداري  نبـــري نيك متـــاع

                                   چاه چاه است ولي آب دگــر زمزم نيست

غصه  خوردن  بر دلدار   به  حق  جــا  دارد             رویت  ماه  جمالش  همه  دم  جـا دارد

بی جهت نیست که رندان همه آواره شـوند             وصلت  یار  به   حق   جای   تمنـا دارد

گرش آن  چشم  خمار  و    لب خندان  بینی            تو  بگویی  که  به  والله  تماشــــا دارد

روز و شب درک  نسازم که چسان  میگذرد           دلم  از  شوق  وصالش  همه غوغا دارد

در  امیــدم   که  صبـاحی  گلم  از  راه رسد            چون  ردای  تن او   بوی  مسیحــا دارد

دیگرم نیست غمی  گر  به  وصالش  برسم            دل  مجنون من امشب  غم   لیـــلا دارد

                                           سالها میگذرد نیست  مرا تاب و توان

                                           ماهرو   دلبر   من  غیبت  کبری دارد

ماه با آنهمه زيبايي خود

آنقدر نيست قشنگ

              كه تو اندر نظرم مي آيي

نور خورشيد به آن گرمي و لطف

                    آنقدر نيست لطيف

                        كه تو با الفت و نيك انديشي

                                                   ز نظر ميگذري

من نديدم گهري ناب در اين گنج عظيم خلقت

همچو چشمان پر از مهر تو شفاف و قشنگ

يا كه يك چشمه پر آب و ذلال

به ذلال دل جاري تو بر دامن سنگ

با چه توصيف كنم  مهر تو را

با كدامين واژه

من كنم وصف كمالات تو را

هر چه مي انديشم

نيست اندر نظرم جمله زيبا تر از اين

پس تو را ميگويم

با دو صد شور كه اي همسر خوش طينت من

دوستت دارم من

دوستت دارم من

تقديم به همسر مهربانم

به مناسبت روز بزرگ مادر

اي سكوت  خلـــوت شبـــهاي مـــن

اي تجلي  همــــه دنيــــــاي  مــــن

اي تو راز خفتــه  انـــدر جـــان و دل

اي توان قــامت  رعنــــــــاي مــــن

اي كه هستي هم مرا آرام جــــان

هم تويي روشنگر فــــرداي مـــــن

بشكند اين بغــض در نـــاي دلــــــم

تا تو را مي خوانمت ، مولاي مـــــن

دستگيري كن مرا اي روح و جـــــان

تا كه عرش خويش سازي جاي مــن

تشنه ام سيراب زان مي كن مــــرا

تا رها سازد ز جـــان غوغاي مـــــن

در تلاشم بنده اي قــانع شـــــــوم

پر شود از جام تو صهبـــاي مـــــن

ذكر گويم تا سحر من بي شمـــــار

تا منور ســــازد اين سيمـــاي مــن

دل نه تاريك است، ره هموار نيست

تا فـــرو بنشانـــد اين بلـــواي مــن

رو اميــني پنـــــد از نيكــــان شنـو

تا نگويي صبح و شام اي واي مـن

دامن خلق از گنه آلوده شد

ورد لب الفاظ بس بیهوده شد

تا که زنـــــگار گنه دل را گرفت

قصر ایمان از جفا فرسوده شد

نقطه ای می بینم
که در آن نقطه جهانی است پر از نقش ونگار
و زمین ، ماه و خورشید در آن
نیست جز گرد و غبار

نقطه ها بسیارند
و بلندای نگاه من و تو
می تواند چو شهابی رخشان
ببرد روح به جائی که در آن
نقش صد نقطه بجاست

تا بفهمی که نظام خلقت
به بلندای خیال
همه در سیطره قدرت بی حصر خداست

عشق یک حادثه است

فرصتی بهر نگاهی تازه

به هر آنچیز که تا حال نبوداست عیان

فرصتی بهر حیاتی پر بار

که نفس را به شمار اندازد

و طلوعی تازه

تا بتابد به دل خسته ما

نور امید ز سرچشمه ای از پاکی ها

تا تو را فارغ از اندیشه باطل سازد

تا بدانی که در این حادثه سحر آمیز

تو کجائی و دل یار کجاست

سهم تو چیست در این بازی احساس و نیاز

گر تو را فهم کند یار

چه باک از مردن

که تو مجنونی ولیلی ز غمت زار و نزار


عشق پایان سیه روزی هاست

عشق دروازه خوشبختی هاست

عشق چون پنجره ای باز بسوی فرداست

و توان گفت که گاهی اوقات

عشق همسایه ناکامی هاست

رندگی فارغ از عشق

گم شدن در دل تاریکی هاست

شاید این پنجره خوشبختی

معبر حال و هوائی باشد

که تو را زنده کند دیگر بار

پس بیا دست گذاریم به دست فردا

به امیدی که نباشد ما را

لحظه ای در نظر آثار پریشانی ها

گر چه سخت است ولی میشود آسان گذری از این راه

درٍ این باغ بهشت

تا ابد بسته نماند به خیال

گر کلیدش خواهی

تو بدان بوســه کلید در خوشبختی هاست

یا به قولی دگر از منظر من

معنی عشق همان چیره شدن

بر تمام غم و ناکامی هاست

عشق را تجربه کن دیگر بار

عشق را تجربه کن دیگر بار

من آن سرگشته در طوفان غم هایم
که از فرط عطش خشکیده این ناکام لبهایم
سراغ عشق میگیرد دلم اماچه حاصل
خسته و زار است از راه دراز عشق پاهایم

به دنبال تو میگردم
که شاید
مهر را باری دگر با عشق زیبای تو دریابم
مرا دریـــاب ای رویای شبهایم
که بی تو سخت تنهایم

بزرگی گفت :
در ظرف زمان هرگز نگنجد عشق
ما بمیریم و رویم از یاد
اما...
عشق همچون آسمان باقی است
آبی و ذلال همچون دل دریا
که بی تاب است و گهگاهی
دلش آشفته از گرداب امواج است

مستم و مستانه این ره مـــیروم
با دلی دیوانـــــه این ره مــــیروم
گر چه منزل نیست بهرم آشکار
همچو یک بیگانه این ره میــــروم

******

زندگی را دوست میدارم

ولی اینگونه هرگز

بیم از آن دارم که قبل از زندگی

                               آید سراغم مرگ

مرگی پوچ و بی ارزش

که حتی بر مزار سرد وخاموشم

نبارد شبنمی از برگهای خسته پیچک

هراسانم از این مردن

ز ماندن هم گهی من بیم دارم !

به هر سو میروی اینک

                    بساط ظلم می بینی

و از خیرات و احسان

                 اندکی ماندست  بر جا

وتو میدانی ولی

                   دانش تو را سودی ندارد

چون تو تنهائی

 

بیا تا بگذریم از این

                      سراب پست و ناهموار

تا شاید

        حقیقت را بدست آریم

تا انسان شدن را  باز

                         از نو

                             در کلاس اول نیکی بخوانیم

درس اول : اِ

چون انسان...

 

 

 

دوش در خلوت دل صحبت اغیــــــــار نبــــــــود

             سخن از مستی و از ذلف سر یـــــــار نبـــــــود

حیف و صد حیف ز عمری که به غفلت بگذشت

             کـاش یکدم دل مـن با دل تـو یـــــــار نبـــــــــود

سالها بــا خم ابـــــروی تو خم گشت وجـــــود

             لیــــک اندر نظـرت درخــور یک تــــــــار نبــــــود

ما به مستی بسپــــردیم ره خویش به عشـق

             غافل از آنکه کسی طالـب دیـــــدار نبـــــــــود

هر که آمد ز سر شوق به سر منــزل مــــــــا

             از بــد حادثه بــا خیــل سبکبـــــار نبــــــــــود

عمر طی شد به بهـارش ننشاندیــــــم گلی

             ثمری جز خس و خاشاک در این کار نبــــــود

باشد امیــــــــد بهاری دگر از راه رســـــــد

            تا بیابیــــــــم دلی را که ستمکـــــار نبــــــود

این سکوت سرد

از پشت قابی از لبخند

هر آن میسوزاند

                     جگـــرم را !

و پرسش یک نگاه عاشقانه

به اسارت میکشد

               بنــــد بنـــد تنــــم را !

آّه که عاشقی

ناجوانمردانه ترین مبارزه زندگی است

                   *** *** ***

 

ادامه مطلب

تلنگری به زمان باید زد

گوئی از حرکت باز ایستاده

                  و خوشبختی من

                                   در پس آن...

و نیم نگاهی

 به چرخش موزون عقربه های عمر

                          که تند تر از همیشه

                                    در حال گردشند...

نقطه پایان همان نقطه آغاز است

و محل تلاقی این دو

            جایگاه مرگ من و توست

که از زمان و مکان آن نیز

                       فقط خدا واقف است و بس...

آه...

می شنوم صدائی را

که از ماورای سکوت زمان

مرا فرا می خواند

                      به مرگ

و همواره میگوید مرا

حاسبوا قبل ان تحاسبوا

به حساب خویش رسیدگی کن

قبل از آنکه به حسابت رسیدگی کنند.

 

 

من آن صورتگری هستم

که تصویر تو را هر شب

به روی صفحه ای از جنس قلبم

                                      خلق می سازم

و در بهتم!

      که هر شب

        چهره زیبا تری از تو

             به روی بوم احساسم

                                    پدید آید

و می ترسم

که این دستان افسونگر

تو را روزی

        در اوج آسمانها

                    با ملائک همنشین سازد

که دیگر آنزمان

                  باید بگویم

                       نازنین بدرود

                            چون من بی پر و بالم

و جایم در نهایت

بر فراز قله ای

بر روی این سیاره خاکی است

          که حتی با دو بال عشق هم

                           پرواز سویت باز نتوانم

                          مرا دریاب ای رویای شبهایم

 

 

کویری خشک و بی حاصل

دلی تنگ و تبی جانســــوز

شبی تاریک و چشمی کور

سر از سودای دل خاموش

...

نمی دانم چرا هرگز

           به تاریکی نکردم خو؟

مرا امید آن باشد

    که گیرد چشم کورم 

                    از نگاهت مهربانت سو

...

چو پیر دیر کنعانم

که شاید

      بوی دامان پر از مهرت

                    مرا نور بصر بخشد

بیا ... آرام جان من

                 که بی تو سرد و تاریکم

                           وبی تو همچنان خاموش...

                               

ای دل زار گوش کن  ناله بی صدای من

                  غمزده ام به کوی تو  باش تو هم صدای من

گرتو شدی رها دمی ازهوس و هوای خود

                 سوی من آی تا شوی مست از این نوای من

عشق  مرا سبب نشد تا که رها کنم تو را

                چون بگرفته تــا ابد  بــوی تـو این ســرای من

دل خوشم ازخیال تو  تاکه رها شوم زخود

                 عشق تو تــا ابد بـٌــود  وصــله این ردای من 

هر نفسی که آید از  نای حزین من بـــرون 

                 نام تو را صدا زند  چونکه توئی هـــوای من

بـاغ بنفشه در نظـــر  آن رخ نیلگـــون تـو

                جامه مرا به تن توئی گفت چونین خدای من  (۱)

گر تو نظر کنی مرا گو که نظر کند خدا

                  نیــست بجز فـــراغ تو   هیــچ بلا بــلای من

                                  

(۱)

بر گرفته از آیه شریفه قران که میفرماید : 

(هن لباس لکم و انتم لباس لهن)

یعنی زنان چونان جامه ای برای شمایند و شما چون جامه ای برای ایشـــان

همانگونه که لباس پوششی برای عیوب ظاهری انسان است پس زن و مرد

 نیزمعایب یکدیگر را میتوانندبپوشانند.            

                                 

 

                

آرزو دارم که روزی در جهـــــان            

             دوستی گـــردد انیـس مردمان    

مرد و زن در سایه مهر و عفاف                    

             هر زمان باشند در صلح و امان           

دوست دارم در تمامی جهان                             

             بنگرم شادان و خندان کودکان                     

خانه ها مملو از شادی و مهر                                        

           طی شود با شور این عمر گران                     

دوست دارم یار بی همتا شوم                            

           بهر آنی کز دلــم گیــــرد نشان             

      دست او را بفشرم باجان و دل             

      در کنارش شاد باشم هر زمان        

 

 

 

         

بیا امشب به خواب من

          که از تنهائی شب می هراسم من

مرا یاری کن امشب ...

بخوان بار دگر شعری برایم

                  که دل آرام گیرد با نوای تو

نمی دانم چرا امشب

          هوای دیگری دارد دل زارم

دلم تنگ است

                یاری کن مرا امشب ...

بیا امشب به خواب من

          که بی تو سخت تنهایم

 

من ز خدا شنیده ام وصف خصال فاطمه

                           آیت حق ندیده ام  همچو جلال فاطمه

خیزو دلت روانه کن  سوی حریم کبریا

                          جمله جمال حق ببین  نزد جمال فاطمه

دولت جانفزا ببین  درْ  گران بها ببین

                         ماه و  همه ستارگان   تحت نعال فاطمه

نیک سرشت و مه لقا پاک و بدون هر خطا

                      کو  که تواند  او  کند     وصف جلال فاطمه

لعن به  آنکه  از جفا    کرد  ز  کالبد  رها

                      خشم وهمان بهانه شد  بهر ملال فاطمه

سرخی روی خود نهان  کرد و نگفت با کسان

                    چونکه جز از علی نهان  بود  هلال فاطمه

این بود آرزو مرا    تا  که  کنم  به  صد  نوا

                    کنج بقیع روز و شب  گریه به حال فاطمه

 

 

مشتاق گل از سرزنش خــار نترســــد

                              جویای رخ یار ز اغیـار نترسد

من عاشق شمع رخ یارم چه غم از نار

                            پروانه دلسوخته از نار نترسد

این ابیات زیبا را دوستی ۲۰ سال پیش برایم خواند با سوز دلی که وصف ناشدنی است و از من خواست تا با تضمین از این رباعی زیبا شعری برایش بسرایم و من چنین سرودم:

آری به حقیقت  به ره عشـــــق پرستــــــــــی

                       مشتاق گل از سرزنش خــار نترســــد

این نکته مرا مظهر شادی است که در عشق

                       جویــــای رخ یـــــار ز اغیـار نترســـــــد

عاشق شد و پروانه صفت گفت که جـانـا

                        پروانه دلســـوخته از نـــار نترســـــد

گفتا که به شمع رخ دل جان همه سوزد

                    ای کاش دل از شمع رخ یـار نترســـــد

هر چند امینی شده محزون ز فراغت

                  لیک از عطش عشق ز دیدار نترســــــد

به یاد او که هم اینک در بهشت برین همنشین حوریان است.

 

کارم شده هر شب به بر نار نشستن

                                پیمانه غفلت به سر یار شکستـن 

هر شب که کلید در آتش بگشاــیم

                               هجر و شرر یــار از این دل بزدایم                             

اینجا منم و کوه و درختان و شب تار

                              از شب شنــــوم قصه یـاران دل آزار

با کوه بگویم که دلت چون دل من نیست

                        گوید که به دامان تو یادی ز چمن نیست

دیشب که به کنجی بر آتش بنشستم

                      اندیشه خود در کنــف نـــــــار ببستـــــم

دیدم که به صدشوق یکی حال پریشان

                   پــرواز  کنان آمد و بگذشت ز خویشــــــان

بــا شعله آتش چو بســوزاند پرش را

                  بر نـــــــــــار بغلتید  و  فدا کــرد سرش را

گفتم که امینی تو کجا عاشق یاری

                 از راه طریقت   شده عشقت  همه عـاری

گر عاشق یاری تو از این کار حذر کن

                این جان و دل سـوخته را  سوخته تـر کـن

۶۶/۱۰/۱۰   کردستان - بانه          در حین خدمت سربازی

یارا چه شد که دیگر از اعیاد یاد نیست

                  بلبل به روی نرگس و شمشاد شاد نیست

رفتم ز بهر عیش و صفا بر دیار یــــــار

                 عیشی ندیــــده باده بدیدم کنـــار نـــــــــار

بر گیسوان من ز صفا او زدست دست

              دردی به دل نهاده و دل گشته مست مست

باید برای دلبر طناز نــــــاز کـــــــــرد

               ره را برای عاشق دلبــــــاز بــــاز کــــــرد

عشقی اگر گسست دگر وصل وصل نیست

                قانون عشق را تو بدان اصل اصل نیست

گر ره روی به راه دگر یار یار نیست

               گر عالمی به گرده کشی بار بــار نیست

    ای خوش آن روزی که کام از یار افسونگر بگیرم

                    توشه ای از چرخش جـــام پر از اخگر بگیـــــــــرم

    گر که روزی ره سپردم سوی خلوتگاه رنــــــــدان

                   جــــــــامه خود را ز شــــوق از عطر نیلوفر بگیـرم

    آنزمـــان گر تشنه گشتـــم آب از زمـــــزم بنوشــم

                  جمله رعنـــا قامتـــان را زیـر بـــال و پـر بگیــــــــرم

    هر چه خواهم باشد آن دم از صفای باغ و گلشن

                   دست آن سیــمین نگار مست خنیــاگر بگیـــــــرم

    پرگشایم ســـوی جانـان در نـوردم صخره هــا را

                   اوج لــذت را ببینــم بـــاده ای در سر بگیـــــــــرم

    مســت گـــردم شــاد باشم چهره غم را نبینـــم

                   در حضـور اهـل دل انگشتـر از حیــدر بگیــــــرم

              مـــرگ در راه تولـی افتخــارم باشــد آنـــگه

              سفــره رنگیــن دنیا را به خـاکستــر بگیــرم

ای که در این سرا ستم کــردی  

   دل مردم سرای غم کــــــردی

ای که رسم وفا نمی دانــــــــی   

   ز چه رو دل ز یار بستــــــــانی

دل معشوق کان مهر و  وفاست

مملو از نیکی و وداد و صفاست

قدر این دل هر آنکه خوار شمرد

بهره ای از صفای یــــار نبــــــــرد

ما به رندی شدیم شهره به دهر

رانده گشتیم از ولایت و شهـــر

دل به امید حق همه بستیـــــم

لحظه ای هم  ز پای ننشستیم

نور حق رخ  نهـــاد در  دل مــــــا

پر ز رحمت  بگشت  منزل مــــــا

امان از آن دل طماع چون جفـــا بکنـــد

           نصیب  زحمت عشــاق را فنــــــا بکنــد

اسیر سازد هر آنکس که از برش گذرد

        ز بهر فسق و فجورش دوصد خطا بکنــد

پنــاه میبرم از شر او به حضرت دوست

           که در مجــال طرب دفع صد بـــلا بکنــد

نرنجد از سخن رنــــــد بلهوس چو ز او

          به نزد دلشــــدگان ذره ای حیــــا بکنــد

رفیق ومونس آنــــم که اندر این وادی

          وظیفه اش بدرستی به حق ادا بکنــد

برو به فکر صلاح امور مــردم بـــــــاش

           که حضرتش عمل پاک جانفــزا بکنـــد

اسیر منت آنم که لحظه ای به بـــرم

           بیان یک سخن از شاه لا فتی بکنـــد

به تنگ آمـــــد این دل ز نــــــامردمی

شـــدم خسته از رنـج و سـردرگمی

به امیـــــد روزی که گـردم رهـــــــــا

ز نــــامردمــان گردم آخــر جـــــــــــدا

بسی خدعه دیدم ز اهل جهـــــــــان

گهی آشکارا و گــــــــاهی نهـــــــــان

یکی میـــــزند دیگـــــــــــری را کلـــک

یکی می کشد دیگری را به شـــــک

یکی بر هوس آبـــــــرو می بـــــــــرد

یکی بار جرمش به جان می خـــــرد

یکی تشنه ظلم و جور و گنـــــــــــاه

یکی بی کنه در بیفتد به چـــــــــــــاه

خنک آنکه خیرش فزون از شر است

به هر انجمن کو درآید ســـــــر است

بدی دیدم و نیکـی آموختــــــــــــــــم

دو چشمم به درگاه حق دوختــــــم

امیـدم نشــد نا امیـــد از خــــــــــــــدا

نگشتم دمی از صراطش جـــــــــــدا

چه  گویم  از  خود  و  از  آفتاب  روی نگار

                 که  شرح  ما وقع  عمر  می زند  به  شمار

برنجد  این  دل زارم   چو  غیر  آن  شُمری

                 حدیث عشق همی خوانده ام زسرخط یار

رنجیده  دلم  ز  دست  یاران   هیهـــــات

                  خشکیده  لبم  ز  هجر  باران  هیهــــــات

این دل که همه عمر خوش و خندان بود

                  آمیختــه شد به درد و هجـران هیهــــات

ای دوست بیا رحم به تنهائی ما کــن

                 آشفته دلانیم تو غمخواری ما کـــــــن

نزدیک بیا تا ز عطش جان  برهانیـــــم

                  اینسان تو مصفا دل و کاشانه ما کن

 

برای وقت تنهائی  چه از یاد تو ام خوشتر

   که  با یاد تو من هرگز   فراغ و درد نشناسم       

                                                  

سینه  ما لامال   غم   شد   تا  بهاری   در  رسد

قلب  ما  دشت  ستم  شد   تا  نگاری   در رسد

غصه  از  دل   رخت   بندد   در سرای    فقر ما

آن زمانی  کز سفر   سیمین  عزاری   در  رسد

از  طرب  بلبل  به  شوق آید به هر طرْف  چمن

چون  صدای  پای   یار      با   وقاری  در رسد

آنقدر   مشتاق  و  شادان  است   گو آنی دگر

از   تبار    عاشقان    فرخنده   یاری  در  رسد

مطرب  آواز    دهل  سر  میدهد   در کوچه ها

گوئیا    از سوی جانان    شهسواری در رسد

بال   بگشایم   به  اوج     آرزو   هایم     رسم

گر   ز  سوی  ملک  جانانم   غباری  در   رسد

رو به هر سو میکنم جز رند و مستم یار نیست

در   امیدم   تا  که  از   ره   هوشیاری در رسد

میرسد  بانگ  جرس  بر  گوش   یاران   الوداع

لیلة الاسود    بشد       روشن نهاری در رسد

 

 

نسیـــــــم آمد و خـــاک از رخ زمیـــن بزدود

که پا نــهد به رخش آن فــرشته مـوعـــــود

 

کشیده پرده به صورت ز شوکتش خورشیـد

ز عطر او نبود جـــای بهــر عنبــــر و عــــود

 

گلی روانه بازار عشـــــق کــرده خـــــدای

که گلفـــروش ز کسبــش دگر ندارد ســود

 

گلی ز نسل محمــــد ز نسل  پــاک علـــی

جمیل و طیب و طاهر  چنان نگیـن کبـــــود

 

هموکه قامت سروش نشانه ای زخداست

توانگــری که به بسته جملــه بود و نبـــود

 

کجاست حــاتم طــــائی که سر  فرود  آرد

به نـــزد قـــائم آل رسول و  مظــهر جـــود

 

ز بهر تهنیت از عــرش میـــرسـد  پیغـــــام

الــــه عالمیـــان  داردش  ســــلام  و  درود

 

سلام موسی و عیسی ســـلام ابــــراهیم

سلام نوح نبی و شعیب و صــالح و هــــود

 

چو  ماه  او  بدرخشید در  جهــان  نــا گـــه

قمرز شرم خجل گشت و پشت هاله غنود

 

ولی دریغ که از جــــور و ظلــم نــاپــاکــان

جمــال بی بدلش از نظــــر نهــان شد زود

 

جهــان بود همه چشم انتظــار مقدم تــــو

که بعد حق تو بدانی صــلاح امــــر عبـــود

 

شاخه ای از گل سرخ

در دلم کاشته ام

تا به تو تقدیم کنم

و ندانم که چطور

مهر را با نگه پاک تو تقسیم کنم

به امید روزی

 که همه هستی خود را به تو تسلیم کنم

دوستت دارم من

دوستت دارم من

هر فرازی  تو بدان

                       که نشیبی دارد

هر مسیری تو بدان

                   که غریبی دارد

دست افتاده بگیر

ظلم پا بر جا نیست

تا توانی به همه خدمت کن

               به کسانی که ز تو خوبترند

                    فاش میگویم و قولم به خدا بیجا نیست

خدمت خلق خدا کن که عبادت این است

بار انسان بودن

                  به خدا سنگین است

                          به خدا سنگین است

مژده ای دل که به نزد تو روان خواهم شد

در شعف همدم آن سرو چمان خواهم شد

 

چرخ  گردون   گرم  از    دایره  بیرون  فکند

از غم هجر تو  ای گل  نگران  خواهم   شد

 

گر   نشد   فرصت   دیدار   میسر   تو بدان

با دلی  غمزده  رسوای  جهان خواهم شد

 

من  سبک  بالم   و  راهی  نروم جز ره یار

گر  چنین سازم   اسیر  دگران خواهم شد

 

یار  اگر  گوشه  چشمی  به  من  زار  نهد

از  تب  عشق  دچار  خلجان  خواهم  شد

 

مرحم  درد   مراد است  نه احساس فراغ

پیر هجرم که به وصل تو جوان خواهم شد

عاشق  لعـل  گرانقـدر  لب  یـــــــار شــدم

در حریمش  ز  سر  شوق  گرفتـــار شــدم

 

کار تحصیل  رها کردم  و  در محضر دوست

حرفه  آموختــم وســـاقی خمـــــــار شدم

 

اندر آن یقضت پر شور و در آن جمع حظیظ

چشم بگشودم و چون روز پــدیـــدار شدم

 

آنقدر مست بدیدم که هوس کردم مـــــی

تاکه نوشیدم از ان جام می هوشیار شدم

 

سالها در طلب جـاه همی خواب  بــــــدم

چندروزی است که سرمستم وبیدارشدم

 

آنکه میداد مـــرا پنــــد به هنگام سحــــر

دست بگرفت ز من تا که سبکبار شــــدم

 

فخـر نفروشم و جز او  ز کسی دم نـزنـم

خار بودم به بیابان که به گلــــــــزار شدم

 تا زمانی که دلت سخت به دام هوس است

                            آنچه ماند ز دل خسته همین یک نفس است

دم غنیمت شمر   ای بلبل شیرین گفتار

                           و مپندار  که عالم  همه  در این قفس است

بال بگشا تو بسوی گل و گلزار و چمن

                          گو به دل حسرت برچیدن یک دانه بس است

آدمی گر به ره عشق خطرها نکند

                           در بیابان دل خویش چنان خار و خس است

هاتفی گفت چو پرسند ز من حاجت دل

                          گویم از بهر من دلشده یک حرف بس است

هر که از باب طریقت به جهان وارد شد

                       می توان گفت که او نیز در این جمع کس است

                  از  خدا   کن  طلب   مغفرت   و   عفو گناه

                 و بدان روز جزا اوست  که فریاد رس است

تبسم از تو  و  ديگر  تمام كار  از  من

شراب از تو و يك جان ميگسار از من

 

دو چشم مست و يكي خال دلربا از تو

نگاه پر عطش و  قلب بي قرار  از  من

 

دو صد كرشمه  و  لبهاي آتشين از تو

مجال و فرصت يك عشق ماندگار از من

 

تني چو هاله مرجان به ملك جان از تو

به آن حريم  پر  از مهر  اختيار  از   من

 

خيال راحت و قلبي پر از نشاط از تو

تحمل غم و  درد  و  دل  فكار  از من

 

زمن بجز طلب عشق گو چه میخواهی

که غیر از آن تو نیابی بجز  شرار از من

 

بیا  و  دست  محبت   دراز   کن  سویم

میار   در   نظر   اندیشه   فرار   از  من

تو که از شرار قهرت شده بی مجال جانـــــم
تو که آگهی  ز درد  دل  زار و  خونفشانــــــم
تو که از  ره  توسل  بگرفته ای  نشــــانـــــم
تو که با فریب و نیرنگ خریـــــده ای روانـــــم

                             بده بادۀ می و سلب نما ز جان فغانــــــــــم

بده آن قدح که از آتش حجر پـــــــاک باشــــد
بده آن دو دست گرمت که دوای عشق باشد
بده بوسه از لبانت که به دل امیــــد باشــــــد
بده گیسوان نرمت که به دل طبیــب باشـــــد

                            بده بادۀ می و سلب نما ز جان فغانــــــــــم

ز دوا و مرحم اینـــک بگذشتـــــه است دردم
همه شب به فکر اویم ز وی است سازوبرگم
که دمی بســـایم اینـــک  به کنـــار او بگـردم
تو بیا نوای خوش را بنواز و گوی هــــــــــر دم

                          بده بادۀ می و سلب نما ز جان فغانـــــــــــم

به دل اینک این پیام است که بینمت دوبـــاره
تو به من گهی بخندی و کنی به غم اشـــاره
ز تو پرسم از چه شادی بنا به من ارائــــــه ؟
که به شب دمی بخسبم ننما ز من گلایـــــه

                           بده بادۀ می و سلب نما ز جان فغانــــــــــم

بده جان من تو از شوق به دل امیــــــد واری
ننما تو قهـر و زاری به رخ آر شـــــادمــــــانی
به شفیق درگهت گو که تویی ره رهـــــــائی
تو اگر نباشی از درد رسد به دل شـــــــراری

                            بده بادۀ می و سلب نما ز جان فغانــــــــــم

دریغا که فصل جوانی برفت

به اهو لعب زندگانی برفت

دریغا که مشغول باطل شدیم

ز حق دور ماندیم و غافل شدیم

========

باران

هیچ میدانی
که قطره قطره باران
دریائی از معناست
برای آنکه فهم کند
قدرت بی بدیل یزدان را
اولین حرف آن
نوید بخش برابری است
ودومین حرفش حاکی از امتداد زندگی است
حرف سوم راستی می افشاند
چونان کسی که کندم میکارد
الف دوم آن پیام ایستادگی است
و نون آن نمادی از نوآوری است
چونان گیاهی که سر از خاک بر می آورد
واینها میسر نگردد الا به لطف او
که مهربانترین است.

آری
راستی و برابری در امتداد زندگی
لازمه نواوری است
تنهابه شرط ایستادگی
و این است پیام باران برای انسان

                                        

دردی است مرا پنهان  ،   عنوان نتوانم کرد

                  آهی است مرا سوزان ،   پنهان نتوانم کرد

در   محفل مهرویان  ، چون جای ندارد جان  

                 بر عشق تن خود را   ،  بی جان نتوانم کرد   

عمری است که نالانم ،میسوزم و می دانم 

                 با سوختنم این جان  ،   درمان  نتوانم کرد

با یار دل آرامم   ، هستی  و  همی جانم

                گویم  به  رهت گامم  ،  لرزان  نتوانم  کرد

گر  نیک  و  بد  و  ریا  ببینیم  ز  دوست

از دوست رسد هر آنچه بر ما  نیکوست

بلبل افسرده در کنج قفس نائی ندارد

در جهان پر معما شوق فردائی ندارد

تو بیا قفل قفس را باز کن تا او نمیرد

او بجز دستان تو بر بوسه اش جائی ندارد

گر تو را بیند گشاید بال چون پروانه ای شاد

او بجز آغوش تو مأمن و مأوایی ندارد

راز ها در دل نهفته تا که روزی با تو گوید

حرفهایش جز تو ای مادر خریداری ندارد

رحم کن تا باب حسرت را گشایدحق به رویت

این دل افسرده جز مهر تو درمانی ندارد

روز ها در کنج حسرت همنشین با یک عروسک

عشق او را نیست پایان عشق پایانی ندارد

                                                         عشق پایانی ندارد ...

میان باغ گل دیدم گلی زرد

که گوئی ،از غریبی داد میکرد

جلو رفتم ،سلامی دادمش لیک

چه حاصل ،کو ز دل فریاد میکرد

میان آنهمه گلبرگ زیبا

عجب دیدم که او در فکر غم بود

به اطرافش نگاهی ژرف کردم

همه حاکی ز افغان و ستم بود

به یک طرف چمن گلهای وحشی

به یک سو شاخه های یاسمن بود

چو نیکو تر نظر کردم بدیدم

که او تنها به خطی از چمن بود

شعر از استاد امینی

 

سلام این شعر جدیدمه لطفا نظر بدین. ممنون

دوست دارم که به نرمی نگاه

دست بر گیسوی نرم تو کشم

در همان لحظه بگیرم ز لب شیرینت

کام خود را که به رویا برسم

سهم  من در همه عمر ...

همین رویا هاست

با همین وهم و خیال

دوست دارم که به فردا برسم

من تو را می خواهم

از پس پرده اوهام

تو را میبوسم

به امیدی که رسد گاه وصال

تا حقیقت یابد

اینهمه وهم و خیال

دوست میدارمت ای گل به بلندای خیال

 

آزرده  مباش  ای  که  بی  یار  شدی

              اینسان منگر که در جهان خوار شدی

تسبیح  و  ستایش  ار  تو را بود سزا

               خوش باش که با خدا  تو دلدار شدی

 

یارا چه شد  که دیگر  از  اعیاد  یادنیست

بلبل به روی نرگس و شمشادشادنیست

رفتم  ز  بهر  عیش  و  صفا   بر  دیار  یار

عیشی  ندیده     باده  بدیدم     کنار  نار

بر  گیسوان  من   ز  صفا   او  زدست دست

دردی به دل نهاده و دل گشته مست مست

باید    ز    بهر    دلبر    طناز    ناز    کرد

ره    را   برای   عاشق   دلباز  باز    کرد

عشقی  اگر  گسست دگر وصل وصل نیست

قانون  عشق  را  تو  بدان   اصل  اصل نیست

گر  ره  روی  به  راه  دگر    یار  یار  نیست

گر  عالمی به گرده کشی  بار  بار  نیست