غمزده ام به کوی تو باش تو هم صدای من
گرتو شدی رها دمی ازهوس و هوای خود
سوی من آی تا شوی مست از این نوای من
عشق مرا سبب نشد تا که رها کنم تو را
چون بگرفته تــا ابد بــوی تـو این ســرای من
دل خوشم ازخیال تو تاکه رها شوم زخود
عشق تو تــا ابد بـٌــود وصــله این ردای من
هر نفسی که آید از نای حزین من بـــرون
نام تو را صدا زند چونکه توئی هـــوای من
بـاغ بنفشه در نظـــر آن رخ نیلگـــون تـو
جامه مرا به تن توئی گفت چونین خدای من (۱)
گر تو نظر کنی مرا گو که نظر کند خدا
نیــست بجز فـــراغ تو هیــچ بلا بــلای من
(۱)
بر گرفته از آیه شریفه قران که میفرماید :
(هن لباس لکم و انتم لباس لهن)
یعنی زنان چونان جامه ای برای شمایند و شما چون جامه ای برای ایشـــان
همانگونه که لباس پوششی برای عیوب ظاهری انسان است پس زن و مرد
نیزمعایب یکدیگر را میتوانندبپوشانند.
