کویری خشک و بی حاصل
دلی تنگ و تبی جانســــوز
شبی تاریک و چشمی کور
سر از سودای دل خاموش
...
نمی دانم چرا هرگز
به تاریکی نکردم خو؟
مرا امید آن باشد
که گیرد چشم کورم
از نگاهت مهربانت سو
...
چو پیر دیر کنعانم
که شاید
بوی دامان پر از مهرت
مرا نور بصر بخشد
بیا ... آرام جان من
که بی تو سرد و تاریکم
وبی تو همچنان خاموش...
+ نوشته شده در یکشنبه بیستم خرداد 1386ساعت 10:45 توسط افشين
|
