عصاره جوانی

             سخن از مستی و از ذلف سر یـــــــار نبـــــــود

حیف و صد حیف ز عمری که به غفلت بگذشت

             کـاش یکدم دل مـن با دل تـو یـــــــار نبـــــــــود

سالها بــا خم ابـــــروی تو خم گشت وجـــــود

             لیــــک اندر نظـرت درخــور یک تــــــــار نبــــــود

ما به مستی بسپــــردیم ره خویش به عشـق

             غافل از آنکه کسی طالـب دیـــــدار نبـــــــــود

هر که آمد ز سر شوق به سر منــزل مــــــــا

             از بــد حادثه بــا خیــل سبکبـــــار نبــــــــــود

عمر طی شد به بهـارش ننشاندیــــــم گلی

             ثمری جز خس و خاشاک در این کار نبــــــود

باشد امیــــــــد بهاری دگر از راه رســـــــد

            تا بیابیــــــــم دلی را که ستمکـــــار نبــــــود