عصاره جوانی

ولی اینگونه هرگز

بیم از آن دارم که قبل از زندگی

                               آید سراغم مرگ

مرگی پوچ و بی ارزش

که حتی بر مزار سرد وخاموشم

نبارد شبنمی از برگهای خسته پیچک

هراسانم از این مردن

ز ماندن هم گهی من بیم دارم !

به هر سو میروی اینک

                    بساط ظلم می بینی

و از خیرات و احسان

                 اندکی ماندست  بر جا

وتو میدانی ولی

                   دانش تو را سودی ندارد

چون تو تنهائی

بیا تا بگذریم از این

                      سراب پست و ناهموار

تا شاید

        حقیقت را بدست آریم

تا انسان شدن را  باز

                         از نو

                             در کلاس اول نیکی بخوانیم

درس اول : اِ

چون انسان...